Ο Άνθρωπος από τη Διζιλάνδη

Τα καλοκαίρια του Αιμίλιου (3): Στη Jumièges, στο κρησφύγετο της κοντέσας de Cagliostro

ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ !

του ανταποκριτή μας Βασίλη Πολύζου
Jumieges, 2.8.2011

Όπως έίναι γνωστό, στα 1924 ο Maurice Leblanc, πατέρας
του πασίγνωστου αρχιλωποδύτη, αλλά και γνωστού ελεήμονος
και ευεργέτη Arsene Lupin, συνάντησε στην κωμόπολη Jumieges
της βόρειας Γαλλίας τη διαβόητη κοντέσα Καλιόστρο
(La Comptesse de Cagliostro) με την οποία συνέζησε
εν παρανομία και κραιπάλη για ένα ολόκληρο έτος.
Οι συναντήσεις των δύο εραστών πραγματοποιούνταν
στο σπίτι όπου διέμενε εκείνο το χρόνο ο Maurice,
αλλά και στον κήπο του ερειπωμένου αββαείου της Jumieges.

Το καλοκαίρι του 1925 η Καλιόστρο εγκατέλειψε άσπλαχνα
τον Μωρίς, φεύγοντας νύχτα για τη Διζιλάνδη, όπου και εγκαταστάθηκε,
και τότε εκείνος έγραψε τον επίλογο της ιστορίας
τον οποίο και δημοσιεύω κατωτέρω, κυρίως για τους γαλλομαθείς.

Αλλά η ιστορία της κοντέσας Καλιόστρο
δεν τελειώνει εδώ. Ο πραγματικός επίλογος γράφτηκε
από τον Αιμίλιο, τον Άνθρωπο από τη Διζιλάνδη.
Υπήρχαν φήμες, ότι η κοντέσα εμφανιζόταν κάποιες
περίεργες ώρες στον κήπο του αββαείου. Το μυστήριο
ανέλαβε να διαλευκάνει ο δαιμόνιος Αιμίλιος, ο οποίος
το περασμένο καλοκαίρι μετά από επίμονη έρευνα
κατόρθωσε να συναντήσει την κοντέσα Καλιόστρο
στο κρησφύγετό της (δείτε φωτογραφίες επάνω) .


La Comtesse de Cagliostro/Épilogue
by Maurice Leblanc
1924

Épilogue
Comme le supposait bien Raoul, tout le vaste système d’intrigues tendu pour la capture du trésor fabuleux, resta dans l’ombre. Le suicide de Beaumagnan, les aventures de la Pellegrini, la personnalité mystérieuse de la comtesse de Cagliostro, sa fuite, le naufrage du Ver-Luisant, autant de faits divers que la justice ne put pas ou ne voulut pas relier les uns aux autres. Le mémoire du cardinal-archevêque fut détruit ou disparut. Les associés de Beaumagnan se désunirent et ne parlèrent pas. On ne sut rien.

À plus forte raison, le rôle de Raoul, dans toute cette affaire, ne pouvait être soupçonné et son mariage passa inaperçu. Par quel prodige réussit-il à se marier sous le nom de vicomte d’Andrésy ? Sans doute doit-on attribuer ce tour de force aux moyens d’action formidables que lui donnaient les deux poignées de pierres précieuses prélevées sur le trésor. Avec cela… on achète bien des complicités.

Et c’est de même ainsi évidemment que le nom de Lupin se trouva un jour escamoté. Sur aucun registre d’état civil, sur aucune pièce authentique, il ne fut plus question d’Arsène Lupin, ni de son père Théophraste Lupin. Légalement, il n’y eut plus que le vicomte Raoul d’Andrésy, lequel vicomte partit en voyage à travers l’Europe avec la vicomtesse, née Clarisse d’Étigues.

Deux événements marquèrent cette époque. Clarisse mit au monde une fille qui ne vécut point. Et, quelques semaines plus tard, elle apprenait la mort de son père.

Godefroy d’Étigues, en effet, et son cousin Bennetot périrent au cours d’une promenade en barque. Accident ? Suicide ? Les deux cousins, dans les derniers temps de leur vie, passaient pour fous, et l’on admit généralement qu’ils s’étaient tués. Il y eut aussi la version du crime, et l’on s’entretint d’un yacht de plaisance qui aurait coulé la barque et se serait enfui. Mais point de preuve.

En tout état de cause, Clarisse ne voulut pas toucher à la fortune de son père. Elle en fit don à des institutions de charité.

Des années encore s’écoulèrent, années charmantes et insouciantes.

Raoul tenait l’une des promesses qu’il avait faites à Clarisse : elle fut profondément heureuse.

L’autre promesse, il ne la tint pas : il ne fut pas honnête.

Cela, il ne le pouvait pas. Il avait dans le sang le besoin de prendre, de combiner, de mystifier, de duper, de s’amuser aux dépens d’autrui. Il était, d’instinct, contrebandier, flibustier, maraudeur, pirate, conspirateur, et surtout chef de bande. En outre, à l’école de la Cagliostro, il s’était rendu compte, avec un certain orgueil, des qualités vraiment exceptionnelles qui le mettaient hors de pair. Il croyait à son génie. Il s’attribuait des droits à une destinée fantastique, en opposition avec la destinée de tous les hommes qui vivaient en même temps que lui. Il serait au-dessus de tous. Il serait le maître.

À l’insu donc de Clarisse et, sans que jamais la jeune femme eût le moindre soupçon, il monta des entreprises et réussit des affaires où, de plus en plus, s’affirma son autorité et se développèrent ses dons réellement surhumains.

Mais avant tout, se disait-il, le repos et la félicité de Clarisse ! Il respectait sa femme. Qu’elle fût et qu’elle se sût l’épouse d’un voleur, cela il ne l’admit pas.

Leur bonheur dura cinq ans. Au début de la sixième année, Clarisse mourut des suites d’une couche. Elle laissait un fils appelé Jean.

Or, le surlendemain, ce fils disparut, sans que le moindre indice permît à Raoul de découvrir qui avait pu pénétrer dans la petite maison d’Auteuil qu’il habitait ni comment on avait pu y pénétrer.

Quant à savoir d’où le coup provenait, là-dessus aucune hésitation. Raoul, qui ne doutait pas que le naufrage des deux cousins n’eût été provoqué par la Cagliostro, Raoul qui, depuis, avait appris en outre que Dominique était mort empoisonné, Raoul considéra comme établi que la Cagliostro avait organisé l’enlèvement.

Son chagrin le transforma. N’ayant plus ni femme ni fils pour le retenir, il se jeta résolument dans la voie où l’entraînaient tant de forces. Du jour au lendemain, il fut Arsène Lupin. Plus de réserve. Plus de ménagements. Au contraire. Du scandale, des provocations, de l’arrogance, un étalage de vanité et de gouaillerie, son nom sur les murs, sa carte de visite dans les coffres-forts : Arsène Lupin, quoi !

Mais, que ce fût sous ce nom, ou sous les noms divers qu’il s’amusait à prendre, qu’il se fît appeler comte Bernard d’Andrésy (il avait dérobé les papiers d’un cousin de sa famille, mort à l’étranger) ou Horace Velmont, ou colonel Sparmiento, ou duc de Charmerace, ou prince Sernine, ou don Luis Perenna, toujours et partout, au milieu de tous ses avatars et sous tous les masques, il cherchait la Cagliostro, et il cherchait son fils Jean.

Il ne retrouva pas son fils. Il ne revit jamais Joséphine Balsamo.

Vivait-elle encore ? Osait-elle se risquer en France ? Continuait-elle à persécuter et à tuer ? Devait-il admettre, en ce qui le concernait, que la menace éternellement dirigée contre lui, depuis la minute même de la rupture, aboutirait à quelque vengeance plus cruelle que l’enlèvement de son enfant ?

Toute la vie d’Arsène Lupin, folles entreprises, épreuves surhumaines, triomphes inouïs, passions démesurées, ambitions extravagantes, tout cela devait se dérouler avant que les événements lui permissent de répondre à ces questions redoutables.

Et ainsi se fait-il que sa première aventure se renoua, plus d’un quart de siècle après, à ce qu’il lui plait de considérer aujourd’hui comme sa dernière aventure.

Τα ποιήματα που ακούγονται στον “Άνθρωπο από τη Διζιλάνδη”: 2. αλλόκοτα όντα στο εκθετήριο / twisted days

ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΟΛΥΖΟΣ
αλλόκοτα όντα στο εκθετήριο
http://www.youtube.com/watch?v=VReX7mHFv4c
Οι λέξεις που ξόδεψα ασυλλόγιστα
άφησαν μαύρες τρύπες στη μνήμη μου.
Ίσως και να μην ωφελούσαν•
ίσως να προσποιούμαι πως δεν καταλαβαίνω
το θρόισμα πίσω απ’ τις κλεισμένες πόρτες.

Δεν είχα ονόματα να τους αναγνωρίσω.
Μπορεί και να ‘ταν οι ίδιοι που συνάντησα
παίρνοντας το λεωφορείο στις οχτώ και τέταρτο
καμωμένοι με ψαλίδι και χρυσόχαρτο,
οι ίδιοι που με χαιρετούσαν μέσα από τη γόνδολα
στο μεγάλο κανάλι προ αμνημονεύτων
ψάχνοντας τη Βενετιά για βελόνια
κι οι ίδιοι στις πιρόγες αναπλέοντες τον ποταμό Ζαμβέζη,
ο Δούκας Σιγισμούνδος ο Παχύς της Κάτω Σαξονίας,
ο επονομασθείς Faccia di Culo
κι ο Επίσκοπος Μποτόλφος –ballerina assoluta-
χορεύοντας στη μίτρα του δυο χρυσά φίδια
κι η αυστηρή Παρθένος με την ξύλινη κοιλιά
κι ο μύωπας φαρμακοτρίφτης που ετοίμασε
τα καταπότια της Ιουλιέτας μου
κι ο γελαστός μου γείτονας της Κυριακής,
με τους αγκώνες του πάνω στο φράχτη,
που πάει η γλώσσα του ροδάνι, εξηγώντας
το υπερούσιο της Mitsubishi.

Ποια να ‘ναι η θερμοκρασία των χρωμάτων τους;
Καθώς μου γνέφουν μέσα απ’ τον καθρέφτη
δεν έχω ονόματα να τους αναγνωρίσω.

αλλόκοτα όντα στο εκθετήριο
ένα ποίημα του Βασίλη Πολύζου
από τη συλλογή DIZZILAND, εκδ. ΕΡΙΦΥΛΗ 2001

twisted days
ένα εικαστικό σχόλιο του Βασίλη Πολύζου 2011

Το τραγούδι που ακούγεται στον "Ανθρωπο από τη Διζιλάνδη": Hanging Johnny (versus Τζώνη?)

http//www.youtube.com/watch?v=VReX7mHFv4c

Hanging Johnny

{Σημείωση:
Παραδοσιακό εγγλέζικο ναυτικό τραγούδι (sea shanty),
από την εποχή των ιστιοφόρων .
Οι στίχοι του έχουν χρησιμοποιηθεί ως εισαγωγή
στο ποίημα μποτίλια στο πέλαγος
(Αναμνήσεις Προκάτ Άνοιξης, Εριφύλη 2006)
Τα shanties (ή chanties) τα τραγουδούσαν οι vαυτικοί
την ώρα της δουλειάς, λ.χ. όταν τραβούσαν τα σκοινιά
(σ’ αυτό οφείλεται, ίσως, και ο τίτλος αυτού του τραγουδιού).
Μπαίνω στον πειρασμό να παραθέσω στη συνέχεια
και το γνωστό ποίημα του Νίκου Γκάτσου Ο Τζώνης ο Μπόγιας.
Η σχέση με το Hanging Johny είναι (κατά τη γνώμη μου) φανερή.
Όχι μόνο στο όνομα (Johnny – Τζώνης), ή στη γενική σύλληψη
της αφήγησης, αλλά και στις λεπτομέρειες (mother,sister, brother
κρέμασε ο Johnny -αδέρφια και μάννα έσφαξε και ο Τζώνης
του Νίκου Γκάτσου!). Κατά τα λοιπά:
away – ay – i – o !
χάϊχο χάϊχο !
Αυτά. Χωρίς άλλο σχόλιο.}
Βασίλης Πολύζος 13.6.2011

Hanging Johnny

O they call me Hanging Johnny
(Away – ay – i – o)
But I never hanged nobody.
(So – hang – boys – hang)

O they say I hanged me granny
(Away – ay – i – o)
And then me lovesick Annie.
(So – hang – boys – hang)

O they say I hanged me mother
(Away – ay – i – o)
And me sister and me brother.
(So – hang – boys – hang)

O they say I hang for money
(Away – ay – i – o)
But hanging isn’t funny.
(So – hang – boys – hang)

O we’ll hang and hang together
(Away – ay – i – o)
We’ll hang for better weather.
(So – hang – boys – hang)

O a rope, a beam, a ladder
(Away – ay – i – o)
I’ll hang you all together.
(So – hang – boys – hang)


Ο Τζώνης ο Μπόγιας
του Νίκου Γκάτσου

Ο Τζώνης είμαι ο μπόγιας
χάϊχο χάϊχο
τους φίλους μου έχω σφάξει
χάϊχο χάϊχο.

Αγόρασα πιστόλι
από παλιό φονιά
και πήγα στ΄ Αργοστόλι
και στην Κεφαλονιά.

Γελούσε η πολιτεία
στην ήσυχη βραδιά
και στη μικρή πλατεία
φωνάζαν τα παιδιά.

Ο Τζώνης είμαι ο μπόγιας
χάϊχο χάϊχο
τ΄ αδέλφια μου έχω σφάξει
χάϊχο χάϊχο.

Δε με κεράσαν ούζο
δε μου ΄δωσαν κρασί
τότε άρχισα να σκούζω
και μ΄ άκουσες κι εσύ.

Κουβέντες δεν σηκώνω
δεν παίρνω διαταγές
το σπίτι μου κλειδώνω
κι αρχίζω τις σφαγές.

Ο Τζώνης είμαι ο μπόγιας
χάϊχο χάϊχο
τη μάννα μου έχω σφάξει
χάϊχο χάϊχο.