Βασίλης Πολύζος, Alfama

Alfama

τόσο πρωί

κρατούσαν ακόμα οι καμπάνες

τον άγγελο

κρυμμένον κάτω από τη γλώσσα τους

οι άδειες γλάστρες

τα βασιλικά στη μνήμη τους

δρομάκια του μπακαλιάρου

στρωμένα σεντέφι και φίλντισι

κι αυτά τα εξαίσια μετάξια

της αράχνης

μόλις που αγγίζουν μια στιγμή

τα βλέφαρά σου

πριν βγουν στη γύρα

οι ζητιάνοι του Κάστρου

με τα καπέλα τους γεμάτα

ευχές και κατάρες

κι ο Τάγος παραδομένος

στη μαγγανεία των fados

προτού να τον ξυπνήσει ο ήλιος

αδειάζοντας μια κανάτα

vinho verde

στο πρόσωπό του

αυτή την ώρα

(συλλογίστηκες)

θα φεύγει απ’ το κρεβάτι

του εφήμερου εραστή της

η Μαρία Κονσουέλο Ασουνθιόν

μισή νεράιδα

μισή ομίχλη

με τις βαριές πλεξούδες της

(χρυσοκόκκινες πινελιές

του Τισιανού)

χυμένες ως τα γόνατα

με τα σημάδια του νοτιά

στον τράχηλό της

κάποτε έγραψες

στ’ ανοιχτά της γαρούφαλα

το άσμα ασμάτων

με τα χείλη σου

Alfama, ένα ποίημα του Βασίλη Πολύζου

από τη συλλογή Ηλιακό Ποδήλατο

Εκδ. ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ 2003 

vortograph

vortograph
του Βασίλη Πολύζου

Τί ουν δοκεί υμίν;
Μπορώ να ξοδέψω μια μέρα (έστω)
χωρίς να πληρώσω την τιμή της;
Ώρες αμέτρητες συζήτησα
με πλατάνια τρισχιλιετή
κι απάντηση σαφή δεν έλαβα.
Βάδισα χέρι-χέρι με τα ρυάκια του Πηλίου.
Εις μάτην.
Ο ψίθυρός τους άδηλος χρησμός.

 Σήμερα πρωτομηνιά
έβγαλα τους γλάρους απ’ τη ναφθαλίνη
στήριξα με λουλάκι τη χάρτινη θάλασσα.
Και ποιό το κέρδος;
Οι ρητορείες του ήλιου στο μπαλκόνι;
Τα πέρα-δώθε της μυρμηγκοφωλιάς;
Οι ασέλγειες της άνοιξης στο πάτωμα;
Το ομαδικό χαμόγελο των γιαπωνέζων στο ασανσέρ;

Ιδού εγώ λοιπόν.
Απεμπόλησα τη μάνα κουράγιο
το χρηματιστή και τον εκφωνητή ειδήσεων.
Προσυπέγραψα τη σπηλιά των παραμυθιών.
And the puppet factory.

Τί ουν δοκεί υμίν;
Αξίζει να θυσιάσεις την ψυχή ενός τριαντάφυλλου
υπέρ του λαού;

vortograph 
από τα ποιήματα προς ρωμαίους
© Βασίλης Πολύζος 2002-2003

vortograph
εικαστικό του Βασίλη Πολύζου
2013

Σχόλιο του Αιμίλιου: "Δημοσιογραφία" και "Άμβων"!!!

-Ποια είναι  η γνώμη σου για τις μόνιμες «πολιτικές»
  στήλες των ΝΕΩΝ, ρώτησα τον Αιμίλιο.
-Υπερβαίνουν τη δημοσιογραφία. Είναι "θείο κήρυγμα
 από άμβωνος", απάντησε.

Σχόλιο του Αιμίλιου
«δημοσιογραφία και άμβων»!!!
© Βασίλης Πολύζος 2013

απολογισμός / fascismo

Βασίλης Πολύζος
απολογισμός

θα περάσει κι αυτή η μέρα
με τις αρχαίες πέτρες
με τις άφαντες ελιές
με τις μπεκάτσες από καθέδρας

συνώνυμα

ένα πιάτο στο τραπέζι
γεμάτο λέξεις εύπεπτες
ένα χωράφι σπαρμένο βιαστικά
με ξύλινους σταυρούς

in the meantime
ήταν ωραία
τα βολπλανέ του καπνού
στο οροπέδιο
οι φωτεινές σερπαντίνες
στην οθόνη

κι ο έρωτας
σε στάση ιεραπόστολου

όμως
στην τρίτη πράξη του ορίζοντα
exeunt
τ’ αγέννητα παιδιά



απολογισμός
ένα ποίημα από τη συλλογή
Επιστροφή στη Διζιλάνδη
© Βασίλης Πολύζος 2003-2004

fascismo
εικαστικό του Βασίλη Πολύζου
2012

ΤΑ ΠΡΟ ΕΚΑΤΟΝΤΑΕΤΙΑΣ: Δημοσίευμα στη ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΔΙΖΙΛΑΝΔΗΣ εξοργίζει τον Γερμανό καθ. Wolfgang Boethius!

[Από το φύλλο αριθμ.3015 της εφημερίδας
Η ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΔΙΖΙΛΑΝΔΗΣ/26.3.1910, παραθέτουμε
ολόκληρο το άρθρο του ιστορικού  Δρ. Αιμιλίου,
τιτλοφορούμενο «Οίνος εκ Δαμιζάνας», καθώς και
το σχόλιο του Γερμανού Καθηγητή Θεολογίας
W. Boethius και την απάντηση του αρθρογράφου]

Οίνος εκ Δαμιζάνας
Υπό: του συνεργάτου μας κ. Αιμιλίου, ιστοριοδίφου*

Εν Διζιλάνδη τη 26η Μαρτίου 1910

Πολλαί συζητήσεις ανεφύησαν προσφάτως μεταξύ
των οινοπωλών και των θεολόγων, εκ των οποίων
λαλίστατοι απεδείχθησαν οι σπουδάσαντες εις το
γνωστόν τοις πάσι πανεπιστήμιον της Καρλσρούης,
αλλά και εις εκείνον της Τυβίγγης, περί του δοχείου
εκ του οποίου προσεφέρθη εις τους εορταστάς οίνος
εις τον εν Κανά γάμον.

Ερειδόμενοι επί της πραγματείας του σοφού καθηγητού
κ.Βοηθίου (Boethius), εις τον οποίον κακοζήλως απεδόθη
το προσωνύμιον οινόφλυξ, οι θεολόγοι υπεστήριξαν, ότι
προφανώς επρόκειτο περί λέβητος εξ οπτής γης, κοινώς
τερρακότας, όπως αποδεικνύουν τα ευρήματα εις την
χώραν της Βακτρίας μετά την εκείθεν αποχώρησιν
των στρατευμάτων του Μεγάλου Αλεξάνδρου.
Εις την άποψιν ταύτην αντετάχθησαν οι πλέον αυστηροί

των ιεροσπουδαστών, ισχυριζόμενοι ότι ο Μέγας
Αλέξανδρος ήτο ειδωλολάτρης, αλλά και θαυμαστής
του Άμμωνος και  ουχί ως ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός
Άμωμος.

Συνεπώς, το επικρατήσαν κατά την έξοδον αγελαίον
πρόσταγμα σπάστα όλα δεν δικαιολογεί την αρίστην
κατάστασιν των ευρημάτων.

Αντιθέτως, το σωματείον των εν Αθήναις οινοπωλών
μετά σθένους και πατριωτικής ζέσεως υπερημύνθη
της θέσεως, ότι μόνον η δαμιζάνα ήτο αξία της υψίστης
τιμής να ευλογηθεί υπό του Κυρίου.
Διατείνονται επιπροσθέτως οι κύριοι αυτοί, ότι καθ’ ά
ετεκμηριώθη ιστορικώς, η αποχωρητήριος κραυγή
των στρατιωτών ήτο γυαλιά καρφιά, τουθ’ όπερ
συνηγορεί υπέρ της απόψεως, ότι το εν θέματι δοχείον
ήτο κατεσκευασμένον εξ υάλου.

Πληροφορούμεθα, ότι το όλον ζήτημα πρόκειται να
παραπεμφθεί προς τελικήν κρίσιν εις την Ιεράν Σύνοδον.

2 σχόλια:

ProfessorBoethiusείπε...

Entschuldingung,aber Sie sind unverschämt, Herr Aemilius!
Ich trinke nur Wasser!
Und erinnere Sie sich: Deutschland űber Alles!
Professor Boethius
26 Μαρτίου 2010 - 6:31 μ.μ.

ΑιμίλιοςEmiliusείπε...

Um Gottes Willen, Professor! Schon wieder das Gleiche!
Sie haben genug getrunken!
26 Μαρτίου 2010 - 9:45 μ.μ.

*ΣΗΜΕΙΩΣΗ
(ανάτυπο από το  blog:
emiliusx.blogspot.gr / 26.3.2010
από όπου και τα σχόλια)


Οίνος εκ Δαμιζάνας
© Βασίλης Πολύζος 2002

 εικόνα:
ο λογότυπος της εφημερίδος
Η ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΔΙΖΙΛΑΝΔΗΣ
σχεδιασθείς υπό του κ. Βασιλείου Πολύζου
εν έτει 1905

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ, Πενθεύς

                         ΠΕΝΘΕΥΣ
 
Ο ύπνος τον γέμιζε όνειρα καρπών και φύλλων·
ο ξύπνος δεν τον άφηνε να κόψει ούτε ένα μούρο.
Κι οι δυο μαζί μοιράσανε τα μέλη του στις Βάκχες.


ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ
Πενθεύς
ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΚΑΤΑΣΤΡΩΜΑΤΟΣ,  Γ΄

εικόνα
οι Βάκχες κομματιάζουν τον Πενθέα
λεπτομέρεια από ερυθρόμορφο αγγείο του Δούριδος
(5^ος αι. π.Χ.)                        

emil's irreverent verses / i wish i were e e cummings

i wish i were e e cummings

i wish i were
the small letters great poet
e e cummings
with my goings and comings
i wish i wrote
3000 poems
before you could ask it
and were i in the mood
half of them no good
for the wastebasket


i wish I were e e cummings
from emil’s irreverent verses
©Βασίλης Πολύζος 2013

v.p.
photo by Helen

Διάλογοι με τον Αιμίλιο / Success Story στη Διζιλάνδη!

Success Story στη Διζιλάνδη!

-Πως πάνε τα πράγματα στη Διζιλάνδη;
ρώτησα τον Αιμίλιο.
-Είμαστε στις χαρές μας, μου είπε.  Έδεσε το προξενιό.
Παντρεύουμε τη Γκόλφω με τον Αδόλφο!

DIZZILAND, ω αφελέστατε

ω αφελέστατε

Τω καιρώ εκείνω ο Γενάρης άφηνε κάθε πρωί στην πόρτα μας

ένα καλάθι ζουμερά κούμαρα κι ύστερα ερχόταν στο παράθυρο,

έτριβε με το γούνινο μανίκι του το τζάμι και μας κοίταζε

χαμογελώντας, ενίοτε έκοβε απ’ το ασημένιο ακροκέραμο

του έλατου ένα κρούσταλλο και το ρουφούσε με αγαλλίαση.

Στη στρωμένη σάλα είχαμε σύναξη τα παιδιά, διασκεδάζαμε

φτύνοντας πάνω στο καπάκι της σόμπας, το σάλιο έτρεχε

πέρα δώθε τσιτσιρίζοντας στο πυρωμένο μαντέμι, ώσπου να

ξεψυχήσει γράφοντας μια σύντομη αμοιβάδα.

Τι ανοησίες είναι αυτές, μας μάλωνε από το ανατολικό ντιβάνι,

λύνοντας τα κοτσιδάκια της, με το φουστάνι ανεβασμένο

ανέμελα ως το μυχό των μηρών, η όμορφη ξαδέρφη μας,

η Ερωτηίς, γεννημένη 6 του Οκτώβρη (Ερωτηίδος μάρτυρος),

στα δεκαπέντε της εσωτερική στις ουρσουλίνες, ποιος πίστευε
πως θα τη χάναμε μέσα σε τρία χρόνια χτυπημένη απ’ τον

καρκίνο.

Εν πάση περιπτώσει, την περασμένη εβδομάδα έφυγε πλήρης

ημερών και ο παππούς, δυστυχώς ξεχάσαμε στην τσέπη

του γιλέκου του το κουρδιστό ρολόι με τη χρυσή καδένα,

το πήρε, είπαμε, μαζί στον τάφο του ο γερο-τσιγγούνης και
τώρα θα περνάει τις ώρες του τυλίγοντας το χρόνο γύρω του
άχρηστο αραχνοπάνι.

Τα φτερά, συμπέρανε ο Αιμίλιος, είναι ανώφελα σε κενό αέρος.

ω αφελέστατε
ένα ποίημα του Βασίλη Πολύζου
από το βιβλίο DIZZILAND,
εκδ. Εριφύλη 2001

ερμής ψυχοπομπός
μια ζωγραφιά του Βασίλη Πολύζου
2013

Βασίλης Πολύζος, επίσκεψη / visitation

επίσκεψη

δίπλα στο φράχτη με τις πιπεριές
θυμήθηκα τον κήπο μας
μέρες του Μάη η γούρνα σπίθιζε έντομα
και τα δυο πέτρινα λιοντάρια
κατέβαιναν να ξεδιψάσουν
στο πράσινο νερό
όπου ταξίδευαν οι φυλλωσιές
κρατώντας μες στα δίχτυα τους το γέλιο της

δε θέλαμε ν’ αγγίξουμε τις λεμονιές
που φούσκωναν
όταν περνούσε με γαλάζιο τούλι
βουλιάζοντας στον κυριακάτικο ουρανό
ως τα γόνατα
δε θέλαμε ν’ αγγίξουμε το σπίτι
πέρασαν τόσοι άλλοι αφήνοντας
στις κάμαρες φαντάσματα
με μάτια από αμέθυστο
με λόγια σαν το λύγισμα της καλαμιάς

ξάφνου τα παραθύρια άνοιξαν
κι ήταν καλοδεχούμενο
το πρωινό τους λάλημα
και στο περβάζι οι γλάστρες με το κοκκινόχωμα
που σκέπασε τα χείλια της

κι ύστερα φάνηκε στη στέγη
ένα άλογο κυματιστό
ξεσέλωτο
                      με φόντο μακρινά βουνά



Βασίλης Πολύζος ,
επίσκεψη
από τα ποιήματα προς ρωμαίους
© 2002-2003

visitation
εικαστικό του Βασίλη Πολύζου
2013

ΝΕΑ από τη ΔΙΖΙΛΑΝΔΗ: Θα γίνει του Καμικάζι το Κάγκελο!

ΧΩΡΙΣ ΣΧΟΛΙΟ

Βασίλης Πολύζος, für Elise

für Elise

προφήτης παλαιών ημερών
ο θαλασσινός γέρων
the old lecher
απρόσεχτος
με ίσκα και τσακμακόπετρα
ανάβοντας τον πυρσό
μετά από αρκετές αποτυχίες είναι αλήθεια
ου γαρ έρχεται μόνον
έκαψε την κάτασπρη γενειάδα του

τί άνθρωπος είπαμε
he cut his nose to spite his face
ποιόν θα ωφελήσει αυτή
η ακατάσχετη λογόρροια
μια μολότοφ ξεθυμασμένη
που αναπηδά κατεβαίνοντας
ένα ένα τα σκαλοπάτια
ως το σαλόνι όπου ζευγαρώνουν
σπαστικά χερουβείμ
και το κλειδοκύμβαλο
έχει βουλιάξει ως το λαιμό
στη σονάτα για την Ελίζα


für Elise
ένα ποίημα του Βασίλη Πολύζου
από τη συλλογή Ηλιακό ποδήλατο
εκδ. ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ 2003

Elise
μια ζωγραφιά του Βασίλη Πολύζου
2013

Επίκαιρα Ζεϊμπέκικα: Η μικρή πικρή διδακτική ιστορία του κ. Μποχώρη!

ΑΛΛΟΣ Ο ΜΠΕΝΙ
ΚΙ Ο ΑΛΛΟΣ ΒΓΑΙΝΕΙ!

ΜΕ ΕΙΛΙΚΡΙΝΗ ΘΛΙΨΗ
ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΑΨΕΥΣΜΕΝΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ
"ΔΥΟ ΚΑΡΠΟΥΖΙΑ ΜΠΟΡΟΥΜΕ
ΝΑ ΤΑ ΚΟΥΒΕΛΑΜΕ
ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΜΑΣΧΑΛΗ"!

Σχόλιο του Αιμίλιου: "κόκκινες γραμμές" και λέπια!

        -Περιμένοντας τις "κόκκινες γραμμές",
          βγάλαμε λέπια,
          είπε ο Αιμίλιος.

Κρεολή Σελήνη / νυχτερινός ουρανός

είναι τόσο γραφικός

ο νυχτερινός ουρανός της πόλης

ένα μακρινό τραγούδι

γραμμένο με σπρέι

λαδομπογιά και χρώματα ανιλίνης

τα κάτω άκρα του πιασμένα

με πλαστικές αγκύλες

στην κορυφογραμμή του ορίζοντα


είναι τόσο γραφικός
ένα ποίημα του Βασίλη Πολύζου
από την Κρεολή Σελήνη
Απόπειρα 2010

night sky
μια ζωγραφιά του Βασίλη Πολύζου
2013

Η ΠΟΙΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ

Ιάκωβος Καμπανέλλης / μ' ένα αριθμό στο άσπρο της το χέρι

ΙΑΚΩΒΟΣ ΚΑΜΠΑΝΕΛΛΗΣ

Άσμα ασμάτων

Τι ωραία που είνʼ η αγάπη μου
με το καθημερνό της φόρεμα
κι ένα χτενάκι στα μαλλιά.
Κανείς δεν ήξερε πως είναι τόσο ωραία.

Κοπέλες του Άουσβιτς,
του Νταχάου κοπέλες,
μην είδατε την αγάπη μου;

Την είδαμε σε μακρινό ταξίδι,
δεν είχε πιά το φόρεμά της
ούτε χτενάκι στα μαλλιά.

Τι ωραία που είνʼ η αγάπη μου,
η χαϊδεμένη από τη μάνα της
και τʼ αδελφού της τα φιλιά.
Κανείς δεν ήξερε πως είναι τόσο ωραία.

Κοπέλες του Μαουτχάουζεν,
κοπέλες του Μπέλσεν,
μην είδατε την αγάπη μου;

Την είδαμε στην παγερή πλατεία
μʼ ένα αριθμό στο άσπρο της το χέρι,
με κίτρινο άστρο στην καρδιά.

Τι ωραία που είνʼ η αγάπη μου,
η χαϊδεμένη από τη μάνα της
και τʼ αδελφού της τα φιλιά.
Κανείς δεν ήξερε πως είναι τόσο ωραία.

Ο δραπέτης

Ο Γιάννος Μπερ απ’ το βοριά
το σύρμα δεν αντέχει.
Κάνει καρδιά, κάνει φτερά,
μες στα χωριά του κάμπου τρέχει.

"Δώσε, κυρά, λίγο ψωμί
και ρούχα για ν’ αλλάξω.
Δρόμο να κάνω έχω μακρύ,
πάν’ από λίμνες να πετάξω."

Όπου διαβεί κι όπου σταθεί
φόβος και τρόμος πέφτει.
Και μια φωνή, φριχτή φωνή
"κρυφτείτε απ’ τον δραπέτη".

"Φονιάς δεν είμαι, χριστιανοί,
θεριό για να σας φάω.
Έφυγα από τη φυλακή
στο σπίτι μου να πάω."

Α, τι θανάσιμη ερημιά
στου Μπέρτολτ Μπρεχτ τη χώρα.
Δίνουν το Γιάννο στους Ες Ες,
για σκότωμα τον πάνε τώρα.


Ο Αντώνης

Εκεί στη σκάλα την πλατιά
στη σκάλα των δακρύων
στο Βίνερ Γκράμπεν το βαθύ
το λατομείο των θρήνων

Εβραίοι κι αντάρτες περπατούν
Εβραίοι κι αντάρτες πέφτουν,
βράχο στη ράχη κουβαλούν
βράχο σταυρό θανάτου.

Εκεί ο Αντώνης τη φωνή
φωνή, φωνή ακούει
ω καμαράντ, ω καμαράντ
βόηθα ν’ ανέβω τη σκάλα.

Μα κει στη σκάλα την πλατιά
και των δακρύων τη σκάλα
τέτοια βοήθεια είναι βρισιά
τέτοια σπλαχνιά είν’ κατάρα.

Ο Εβραίος πέφτει στο σκαλί
και κοκκινίζει η σκάλα
κι εσύ λεβέντη μου έλα εδω
βράχο διπλό κουβάλα.

Παίρνω διπλό, παίρνω τριπλό
μένα με λένε Αντώνη
κι αν είσαι άντρας, έλα εδώ
στο μαρμαρένιο αλώνι.


ΙΑΚΩΒΟΣ ΚΑΜΠΑΝΕΛΛΗΣ
ΜΑΟΥΤΧΑΟΥΖΕΝ
τρία ποιήματα

MAUTHAUSEN
μια ζωγραφιά του Βασίλη Πολύζου
2005

Ηλιακό Ποδήλατο / εκστρατεία

        εκστρατεία

στην κορφή του ανεμοδείχτη ο αλέκτωρ
λάλησε τρεις φορές
φυσώντας ο βοριάς αλάτι
in memoriam

δέκα οργιές πέρα απ’ την ακτή
αφήσαν οι συντρόφοι τα κομμένα χέρια τους
στην κουπαστή
και κολυμπούσαν ύπτιοι κατά την Τροία

stormy weather, boys,
φώναζε μεθυσμένος από ομίχλη ο ναύκληρος
ξεχάσαμε το καραβόσκυλο στην ξέρα
και τώρα θα γυρίζει αδέσποτο μες στη βροχή
μυρίζοντας ένα ένα τ’ αρμυρίκια
ώσπου να του σφυρίξει απ’ το παλάτι η Ελένη

εκστρατεία
ένα ποίημα του Βασίλη Πολύζου
από το Ηλιακό ποδήλατο
ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ 2003

Hélène
εικαστικό του Βασίλη Πολύζου
2013 

Αιμιλίου Σχόλιο: blessings!

     -  Πως σχολιάζετε τη φράση  “success story” που κυκλοφορεί
        τελευταία στη χώρα μας; ρώτησα τον Αιμίλιο.

      ̶  Μού ’ρχεται στο νου μια άλλη φράση, είπε ο Αιμίλιος:
        “cunt, your blessings”!

ανήλιαγες μέρες

ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΟΛΥΖΟΣ

Οδός Μαγνήτων '58

4

τω καιρώ εκείνω

συναντούσες πολλούς ευάλωτους

με μακριά τριμμένα παλτά

με τα χέρια σε στάση ανέμου

να διαβάζουν ώρες και ώρες

την άγραφη θάλασσα

αυτοί συνήθως

δεν έριχναν ίσκιο

γιατί οι μέρες τους ήταν ανήλιαγες

μερικοί έτρεφαν γενειάδα

εις ένδειξιν πένθους

ή γιατί το ’χαν ταμένο στον άγιο Στυλιανό

προστάτη των βρεφών

απ’ τις αδέσποτες σφαίρες

με τη βροχή τα σπίτια χλώμιαζαν

ο δρόμος κατέβαινε στο υπόγειο

θυμάμαι το σημάδι φάνηκε

τη μέρα που ανακάλυψα τον τρόπο

να μπαινοβγαίνω στον καθρέφτη

χωρίς παραμορφώσεις

στο θόλο του ιερού ναού της Αναλήψεως

όσοι το είδαν το μαρτύρησαν

θόλωσε από συγκίνηση

το μάτι του Παντοκράτορα

την ώρα που καλλιφωνούσε ο ψάλτης

το Σου η τροπαιούχος Δεξιά

την ίδια ώρα κόλλησαν

οι δείχτες στο χειμερινό ηλιοστάσιο

μονίμως

έκτοτε

κάθε Σάββατο απόγευμα

που σήμαινε εσπερινός

περνούσε ανατολικά του ουρανού

η αρκούδα με κοντό παντελονάκι

σέρνοντας αλυσοδεμένο πίσω της

τον αρκουδιάρη

κι η τοπική εφημερίδα

πρώτη φορά μας μίλησε

για τον αόρατο άνθρωπο

και για τις Μηχανές του Χρόνου

Οδός Μαγνήτων ’58

© Βασίλης Πολύζος 1962

γειτονιά

μια ζωγραφιά του Βασίλη Πολύζου 2004

Σημείωση
Το Οδός Μαγνήτων ’58 είναι το μόνο ποίημα

που κράτησα μέχρι σήμερα εν ζωή από τη δεκαετία του ’60.

Δημοσιεύω εδώ το τέταρτο κομμάτι της σπονδυλωτής

αυτής σύνθεσης. Άλλα κομμάτια δες σε προηγούμενες

αναρτήσεις. Β.Π.