The Deliverables

Στην Κόκκινη Πλατεία


βάδιζε ώρες κυκλικές ατέλειωτες

στην πλατεία με τα κόκκινα μπαλόνια

με τα κόκκινα περιστέρια

με τις φραουλί κρεμώδεις μαμάδες

ευθυτενής λευκό υπογένειο

εξηκοντούτης ή περίπου

σχεδόν συνταξιούχος λέκτωρ στη Ρωμανική Φιλολογία

με μια ηλεκτρονική εντολή εναλλασσομένου ρεύματος

επίμονη στο κέντρο του εγκεφάλου του

από βαθείας νυκτός



στάθηκε απότομα περνώντας δίπλα μου

δεν παρέδωσα ακόμη τα παραδοτέα

μου δήλωσε έντρομος κοιτάζοντας

προς το απόλυτο κενό του μαυσωλείου

και οι καιροί ου μενετοί αγαπητέ μου

είμαι εκτός προθεσμιών

beyond deadlines: - THE DEAD LINES!

άρα νεκρός; νεκρός; νεκρός; ΝΕΚΡΟΣ???

 

είμαι ποιητής, συνέχισε, είμαι ένα νόμισμα

που λαμπυρίζει στο βυθό της στέρνας

χρυσό ή μπακιρένιο ποιος το ξέρει

ασκούμαι από ετών στην εναλλακτική στιχουργική

στη σχιζοφρένεια των λέξεων

ασκούμαι στα θολά φωνήεντα στα ρηχά σύμφωνα

 

περνάμε, αγαπητέ, περνάμε,

ήδη φύγαμε

διελάθομεν το μαρτύριον της σταγόνος

ξεφύγαμε απ’ τις οπτασίες, τις χειρονομίες

ξεφύγαμε απ’ τις στιγμιαίες επαφές, το γέλιο

απ’ τους ψηφιακούς ανθώνες του θανάτου

 

είμαι ποιητής, διαγράφω μ’ ένα κλικ τα ασήμαντα

αγέρας – delete

θάλασσα – delete

χώμα – delete

ζωή – delete

 

ψάχνω για ξεχασμένες μέρες σε παλιά τετράδια

για σημειώσεις που πια δε θυμάμαι

τι ήθελα να πω και για ποιο λόγο

ποια πρόσωπα, ποιες μυρουδιές, ποιες βουλιμίες

ποια χρώματα λυγμών;

αναρωτιέμαι

γιατί έφυγαν όλοι έτσι νωρίς πριν βγει ο ήλιος

και δεν τους πρόλαβα να παραδώσω τα παραδοτέα;

 

ξάφνου αγρίεψε:

DON’T FUCK THE BABYSITTER!

μου φώναξε κουνώντας μου απειλητικά το δάχτυλο

Στην Κόκκινη Πλατεία
ένα ποίημα του Βασίλη Πολύζου

         από τη συλλογή Οι Διηγήσεις του Αιμιλίου Βλόγερ
         ©Βασίλης Πολύζος 2010

           Οι Μέρες του Αιμίλιου στη Μόσχα
           φωτο.: Βασίλης Πολύζος

 

Από τις Διηγήσεις του Αιμιλίου Βλόγερ

Βασίλης Πολύζος
νεοέλλην βιολιστής στην Oxford Street
                             
                                   μέλος δώριον μελό
                                   εις μνήμην Μ.Μ.

όπως συνήθως
δεν ήμασταν εμείς
μα κάποιοι δανεικοί για την περίσταση
διαβάζαμε τα λόγια μας
γραμμένα σ’ αλλωνών βιβλία
σε χτεσινές εφημερίδες
σε φωτεινές οθόνες

δίπλα στις ζαρντινιέρες
με τα ξενιτεμένα τροπικά λουλούδια
καπνίζαμε νωχελικά τσιγάρα
πίναμε αφέψημα darjeeling
με γεύση λεμονιού

― γυμνόστηθες παρθένες
μαζεύουν τον ανθό πριν βγει ο ήλιος
είπε ο Harry

όπως συνήθως
κρατούσαμε τις μέρες μας ακίνητες
παρατηρώντας άγνωστους δρομείς
συνήθων αποστάσεων
να περνούν σε διώροφα λεωφορεία
και να μας γνέφουν
δείχνοντας προς το σκονισμένο πάρκο
προς τις λιμνούλες με τ’ ανόρεχτα πουλιά
προς τα παιδιά που παίζαν φούτμπολ
μ’ έναν ξεθωριασμένο μπέκαμ στη φανέλα
προς τις πωλήτριες του απομεσήμερου
με τον συνήθη πρόθυμο οργασμό
σε κόκνι ή σουαχίλι

όπως συνήθως
ώρα νεκρόδειπνου ακριβώς
όπου σήμαναν οι καμπάνες της Αγίας Mary-le-Bow
with a dead sound
μπήκε στη σάλα του ξενοδοχείου
ο πεθαμένος βιολιστής από το Μεσολόγγι
-δισέγγονος του Θανασάκη Μπαταριά
κατά μιαν εκδοχή-
χρόνια πλανόδιος στην ερημιά
έξω από τα Selfridges
με τα φτερά χαμένα
σ’ αναθυμιές και πόθους ωκεανούς
κι έπαιξε λόφους με θυμάρι και φλησκούνι
κι έπαιξε τον αμάραντο
και το μελισσοβότανο

― η μάνα του κι η θυγατέρα του
είπε ο Harry
μάζεψαν το δοξάρι του
με το στερνό του βόγγο απ’ τα νερά
πριν ξημερώσει

Βασίλης Πολύζος
νεοέλλην βιολιστής στην Oxford Street,
ένα ποίημα από το βιβλίο
μια δεύτερη ανάγνωση του ποιητή Κ* και άλλα αμφίδρομα
εκδ. ΑΠΟΠΕΙΡΑ 2008

εικόνα:
σχέδιο αφίσας του Βασίλη Πολύζου
για το βιβλίο
μια δεύτερη ανάγνωση του ποιητή Κ*

ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ: Λουκιανού Σαμοσατέως, νέκυια beta

νέκυια beta


(ποίημα γοτθικόν Λουκιανού Σαμοσατέως
αποξεσθέν υπό Βασιλείου Πολυβίου,
του αποκαλουμένου Πολύζου, εξ επιφανείας
κλαπέντος παλιμψήστου και αποδοθέν υπό
του ιδίου εις την δημώδη διάλεκτον ).


"...μετά τη ναυμαχία της σαλαμίνος
απλώσαμε τους ίσκιους τους να ξεραθούν στον ήλιο
κι αυτούς τους φόρτωνε στο ακάτιο
ο ερμόλαος ο θεσμικός πορθμέας
πρώην έμπορος δερμάτων


― τούς παραδίνω απέναντι χωρίς χαρτιά
μου ’πε με νόημα κλείνοντας το μάτι
δεν έχει τελωνείο, -θα σου τρακάρω ένα τσιγάρο
τόσες φορές λέω να το κόψω μα δε γίνεται…


― .....


― οι προπαπούδες μου είπε
είχαν μεγάλο όνομα στην οδησσό
μα ο λένιν ο καργιόλης τους αφάνισε
έτσι είναι ο καλός καλό δε βλέπει
και να ’μαι τώρα εδώ χωρίς βρακί στον κώλο
δουλεύω νύχτα-μέρα υπερωρία
μου ’φαγε τις παλάμες το κουπί και το τιμόνι
για κάνα δυο ψωροβολούς
και τι θαρρείς είν’ όλοι σφιχτοχέρηδες
τα δάχτυλα δεν τους τ’ ανοίγεις ούτε με τανάλια…


― .....


― πάντως τους βγάζω ολόστεγνους στην πέρα όχθη
στο στοίβαγμα είναι η τέχνη για να μη μπατάρεις
αν πέσουν στο νερό άντε να τους πιάσεις
ξέρουν κολύμπι σα σκυλιά
μυρίζονται αυτούς που αφήσαν πίσω
τα σπίτια και τ’ αμπελοχώραφα
τραβάν γραμμή κατά τη γλίστρα
κι άμα καβαλικέψουν στα όνειρα δεν ξεκολλάνε…


― .....


― ούτε βροχή φοβάμαι ούτε κύμα
μόνο το πούσι κάπως με πειράζει
μπαίνει στα σωθικά μου σα μπαμπάκι
μικρός είχα προβλήματα αναπνευστικά...


και να σου πω τώρα το πιο παράξενο…"
....................................


ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ


Λουκιανού Σαμοσατέως, νέκυια beta
από τις Διηγήσεις του Αιμιλίου Βλόγερ
©Βασίλης Πολύζος 2003


νέκυια beta, μια ζωγραφιά του Βασίλη Πολύζου 2005